Nie pierwszy raz czuję się zrobiony w bambuko przez władzę; w zasadzie całe moje dorosłe życie tak się czułem. Ale teraz znów robi mnie w konia (po jakiemu bambuko znaczy koń?) władza, którą uważałem za jedyne remedium na PiS-owską smutę.

W tym roku przypada dwudziesta rocznica przyjęcia Polski do Unii Europejskiej. Z tego choćby powodu czerwcowe wybory do Europarlamentu powinny być świętowane jako szczególne święto eurodemokracji, w którym nasi przedstawiciele trafią do władz unijnych po to, by kontynuować pracę nad tym, co nas do tej Unii przyciągnęło – nad umocnieniem Polski w strukturze zachodniej Europy, nad pogłębieniem europejskiej integracji, bo jedynie ona zapewni nam dobre miejsce w historii, współczesności i przyszłości cywilizowanej części naszego kontynentu. Natomiast to, co obserwujemy na dwa miesiące przed europejskim głosowaniem powoduje, że w zasadzie przestaję się czuć euroentuzjastą. To znaczy – nadal czuję się Europejczykiem i od patrzenia na wschód dostaję heksenszusu. Ale obawiam się, że spoglądanie na Brukselę przez polską perspektywę (nie z polskiej perspektywy – perspektywa kiedyś oznaczała lunetę) powoduje, że obraz mam nie tylko niewyraźny, ale i zniekształcony.

Zakończyliśmy edycję 106. numeru „Yoricka” (luty 2024), magazynu internetowego Klubu Krytyki Teatralnej SDRP/ polskiej sekcji AICT.

Trwa XI edycja Konkursu AICT im. Andrzeja Żurowskiego na recenzje dla młodych krytyków teatralnych- zapraszamy do udziału.

W numerze m.in.: Dorota Buchwald, Michał Centkowski, Rafał Dziwisz, Michał Hernes, Alina Kietrys, Jerzy Kosiewicz, Paweł Kluszczyński, Magdalena Jagiełło-Kmieciak, Łukasz Orłowski, Maciej Pinkwart, Jan Bończa Szabłowski, Bronisław Tumiłowicz, Hania Wittstock.

Od stycznia telewizja publiczna i spółki radiowe nie otrzymują należnych wpłat z abonamentów. Wpłaty wstrzymał przewodniczacy Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. W ten sposób wcielił w czyn ideę zagłodzenia mediów pod nowym kierownictwem, w jego ocenie powołanych w sposób budzący wątpliwości. Nie ma co ukrywać, że małe rozgłośnie znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji. Do niedawna pretekstem wstrzymywania wypłat był brak wiążących decyzji o wpisaniu nowych kierownictw spółek medialnych do KRS. Teraz sytuacja się zmieniła. Sądy podjęły pozytywne decyzje i nic już nie powinno stać na przeszkodzie wypłatom. Ale pieniędzy nadal nie ma – prezes pozostaje nieugięty, choć to nie jego pieniądze.
(Tomasz Miłkowski)

W kolejnym odcinku smoleńskiady prezes PiS-u odstąpił od zwyczajnej dla siebie techniki insynuacyjnej, tylko wprost stwierdził, że w Smoleńsku Putin zamordował jego brata, który Putinowi przeszkadzał, dlatego musiał zginąć, a pomagał mu Tusk, dążący do osłabienia Polski dla interesu Niemiec. Co udowodnił Antoni. Dlatego Tuska trzeba obalić, by odzyskać silną Polskę i silny naród.

Te baliwernie transmitowały na żywo wszystkie ważne polskie telewizje, przy czym TVN24 tak niefortunnie, że aby wpuścić na antenę Kaczyńskiego, przerwał wpół zdania wypowiedź Izabelli Saryusz-Skąpskiej, córki Andrzeja, który zginął w katastrofie. Mówiła mądre, choć nieco przerażające rzeczy o postępowaniu „Antoniego”, a zamknięcie jej buzi przez dopuszczenie do głosu osoby, która będąc w opozycji wciąż, zdaje się, rządzi Polską odczułem szczególnie boleśnie, bo jej ojca znałem osobiście i bardzo lubiłem. A to, że Kaczyński nadal jest w Polsce najważniejszy, zdaje się nie tylko jemu. Mnie, niestety też.

Instytut Teatralny zaprasza 25 kwietnia o godz. 18.00 na wykład z cyklu „Słowem o musicalu”, poświęcony nieoczywistym twórcom polskiego teatru muzycznego. Wykład poprowadzi Teresa Drozda. Bilety w cenie 10 zł dostępne są na stronie Instytutu oraz w serwisie GoOut.net.

Tradycja musicali pisanych przez polskich autorów i kompozytorów nie jest długa. Liczy zaledwie kilkadziesiąt lat, ale zawiera wiele znakomitych nazwisk, dlatego warto ją znać. Czy to, co tworzyli w dziedzinie tekstu Julian Tuwim, Marian Hemar, Antoni Marianowicz i Janusz Minkiewicz, a później Agnieszka Osiecka czy Wojciech Młynarski, to były libretta musicalowe? Rozważania o tekstach poetów przeplatane będą opowieścią o znanych polskich kompozytorach teatru muzycznego: Janie Tomaszewskim, Marku Sarcie, Stefanie Kisielewskim, Marku Grechucie czy Macieju Małeckim. Podczas kolejnego spotkania z cyklu „Słowem o musicalu” o nieoczywistych twórcach polskiego teatru muzycznego opowie Teresa Drozda – obserwatorka i badaczka polskiej kultury, szczególnie uwrażliwiona na styk między teatrem a piosenką.